|
(susmanın
resmini
çiziyorum
işte;
cam kıyısında
yağmur
sesini bul
sesini bul
ninnisiz
büyümüyor
çocuklar!)
gözlerin
köy deltası ücralarda
camları
öpen patiska karası mekanlarda
iplikden
çiçekler kadar renksiz
bakışlarında yağmur yağar bir adamın,
teskeresini almış gelen yazılı bir ilmühaldir artık yalnızlığın!
bütün
çizgiler asi, bütün renkler anarşist
ve uysalsa
gece bir o kadar
söz
geçiremediği fırçasıyla bir ressam sanıktır
ey cunta
yemiş kentleriyle isimsiz yargılanan; sen
ki gülüşün
kar
topladığıdır artık güneşin!
|
